Igły - przepis na radość szycia

Leonardo da Vinci, Car Piotr Wielki, Napoleon Bonaparte, Isaac Merritt Singer, Ferdynand Schmetz - czy nazwisk tych można użyć opisując historię igły do szycia? O ile Singer kojarzy się bezwzględnie z szyciem, to pierwsze trzy nazwiska nasuwają zupełnie inne skojarzenia, zaś Ferdynand Schmetz znany jest głównie specjalistom branży odzieżowej. Ale po kolei...

TROCHĘ HISTORII...

Przodkiem dzisiejszej igły jest kościane szydło. Znaleziska archeologiczne dowodzą, że używano go już 28.000 lat p.n.e., jeszcze bez oczka, z rozdwojonym jednym końcem, w który wkładano "nitkę" w postaci kawałków ścięgien, łyka lub jelit. Pierwsze znane igły z oczkiem, wykonywane najczęściej z kości i rogów, pochodzą z 17.500 roku p.n.e. Kształt igły do szycia ręcznego, od tamtych czasów, w zasadzie się nie zmienił.

3.500 rok p.n.e. przynosi zastosowanie miedzi do produkcji igieł, a 1.000 lat później rzemieślnicy śródziemnomorscy produkują je z brązu. Żelazo znalazło zastosowanie do produkcji różnych narzędzi, między innymi igieł, 1.000 lat p.n.e.. Niestety, jego mała odporność na korozję spowodowała, że jeszcze długo po przyjściu Chrystusa na świat, używano igieł z kości. Następne stulecia przyniosły żmudną pracę nad stałym udoskonalaniem technologii produkcji igieł. Wśród zasłużonych w tej dziedzinie jest wiele historycznych nazwisk, które mało kto kojarzy z tą tematyką. Sam Leonardo da Vinci wpisał się do tej historii w roku 1496 konstruując urządzenie do wykonywania czubków igieł. Pośrednio dla rozwoju koniunktury w przemyśle igłowym przyczynił się także Napoleon Bonaparte zajmując w 1796 roku Aachen, które już wówczas było jednym z największych ośrodków produkcji igieł. Stało się ono natychmiast głównym dostawcą igieł dla szybko rozwijających się francuskich warsztatów krawieckich. Jeszcze wcześniej, w roku 1717, car Piotr Wielki zapewnił Rosji dostatek igieł, sprowadzając mistrzów ich produkcji właśnie z Aachen.

W tej historii nie może zabraknąć także wielkich nazwisk osób związanych z konstruowaniem maszyn do szycia, które swoją inwencją przyczyniły się do dzisiejszego wyglądu igieł, jak również nowego sposobu ich wykorzystywania. Historycy mają problem z ustaleniem rzeczywistego wynalazcy maszyny do szycia, najczęściej interpretując fakty na rzecz własnych ziomków. Dodatkowo ocenę utrudnia fakt jednoczesnego rozwoju podobnych idei w różnych krajach. Z całą odpowiedzialnością można jednak stwierdzić, że największy wkład w powstanie i rozwój maszyny szyjącej mieli konstruktorzy z Anglii, Austrii, Francji, Niemiec i Stanów Zjednoczonych. Początki maszyny do szycia miały bardzo burzliwą i interesującą historię. Na przykład we Francji idea ta była tłumiona protestami krawców, którzy mieli obawy przed utratą miejsc pracy (upływ czasu pokazał, że słuszne). Doszło nawet do bezpośrednich ataków na jednego z ważniejszych konstruktorów Barthelemy Thimonnier'a, który po dwukrotnym zniszczeniu jego fabryk, ostatecznie uciekł z jedyną ocalałą maszyną do Anglii.

Ponad wszelką wątpliwość można stwierdzić, że maszynę łańcuszkową, w której po raz pierwszy zastosowano igłę z oczkiem na czubku skonstruował w 1810 roku Niemiec Balthasar Krems. Amerykańscy historycy twierdzą, że pierwszą stebnówkę zbudował w 1845 roku Elias Howe - farmer z Massachusetts. Skopiowali, przepraszam - udoskonalili ją później Singer i Wilson. Od tamtych czasów maszyny do szycia przeszły olbrzymią ewolucję. Dzisiaj przypominają czasami bardziej komputer z monitorem. Jednakże nikt nie zmienił ich konstrukcji w taki sposób, aby zasadniczo zmienić kształt igły. Od ponad 150 lat wygląda ona podobnie. I tu dochodzimy do wspomnianego na wstępie Ferdynanda Schmetza, który w roku 1851 rozpoczął produkcję igieł do maszyn do szycia w Herzogenrath koło Aachen. Rodzina Schmetz ma olbrzymie zasługi w rozwoju technologii produkcji igieł, a zwłaszcza Ferdynand Bernhard Schmetz - pasjonat o wszechstronnych zainteresowaniach, "dwudziestowieczny człowiek renesansu", który utrwalił potęgę SCHMETZ'a. Jego największą zasługą było wprowadzenie norm stosowanych do dzisiaj przez wszystkich producentów igieł. Dzięki olbrzymiemu doświadczeniu i stale unowocześnianej technologii, SCHMETZ produkuje dzisiaj igły najwyższej jakości, używane przez wiodące firmy odzieżowe. Wymagania stawiane przez użytkowników przemysłowych, gdzie prędkość szycia przekracza często 6.000 ściegów / min, pozwalają firmie SCHMETZ produkować również doskonałe igły do maszyn domowych.

Ten znak jest gwarancją perfekcji wykonania.

PROBLEM?

Często szyjąc, nawet na najlepszej maszynie, nie można osiągnąć oczekiwanych efektów. Nitka plącze się i zrywa, materiał ulega perforacji, "lecą oczka" lub łamią się igły. W dużej mierze jest to wynikiem ich niewłaściwego doboru. Niestety do tej pory Panie domu nie były dobrze poinformowane i kupując igły do maszyn domowych, często musiały korzystać z produktów złej jakości lub nieodpowiednio dobranych do potrzeb.

Eti - radość szycia sprzedaje na polskim rynku pełen asortyment igieł SCHMETZ do maszyn domowych, dlatego zależy nam bardzo, aby ich użytkownicy mieli pełną wiedzę, która umożliwi świadomy i prawidłowy wybór. Właściwe wykorzystanie naszych informacji zadecyduje o Państwa krawieckich sukcesach i wyglądzie Waszych kreacji.

SCHMETZ - IGŁY, KTÓRE SZYJĄ WSZYSTKO

Dla jakości ściegu najważniejszy jest czubek igły. Musi on być odpowiednio dobrany do rodzaju materiału. Dokładny opis rodzajów czubków i ich zastosowań znajdziecie Państwo poniżej.

Rodzaje czubków igieł Schmetz

R - igły uniwersalne [standard] stosuje się do normalnych tkanin. Mają one okrągły czubek typu R. Są wykonywane zarówno z kolbą półpłaską, jak i okrągłą do starszych maszyn i niektórych overlock'ów. Również igły podwójne i potrójne do ściegów ozdobnych posiadają czubek typu R. Igły uniwersalne są oznaczane symbolami: 130/705H, 130/705H-ZWI (podwójne),130/705H-ZWIHO (podwójne ze skrzydełkiem), 130/705H-DRI(potrójne), 287WH/1738 (z okrągłą kolbą).

SPI - igły z okrągłym, wysmukłym, ostro zakończonym czubkiemstosuje się do szycia gęstych tkanin - jedwabiu, mikrofazy itp. Można szyć nimi również widoczne elementy odzieży z innych tkanin, wymagające bardzo ładnego, równego ściegu np. mankiety, kołnierzyki. Ostre zakończenie igły gwarantuje bardzo równy ścieg. Igieł tego typu nie wolno jednak stosować do dzianin ze względu na możliwość uszkodzenia materiału. Są one oznaczane symbolem 130/705H-M. Bardzo podobny czubek posiadają igły do denimu, materiału, z którego szyje się dżinsy. Dzięki specyficznemu wykończeniu i dużej wytrzymałości, igły te nadają się także najlepiej do szycia skaju, folii, ceraty oraz innych materiałów powlekanych tworzywami sztucznymi. Są one oznaczone symbolem 130/705H-J.

SES - igły z okrągłym czubkiem i zakończeniem kulkowym [typ SES - mała kulka] występują w dwóch zasadniczych wersjach.130/705H-Q nadaje się wyśmienicie do pikowania i wykonywania patchwork'ów. 130/705H-E jest przeznaczona do haftowania, poza kulkowym zakończeniem posiada również większe od standardowego oczko, przez które łatwiej przechodzi grubsza, czasami fantazyjna nitka hafciarska. Bardzo specjalną wersją igieł do haftowania grubymi, metalizowanymi nićmi jest igła o symbolu130 MET - jej oczko zostało powiększone ekstremalnie w stosunku do igieł standardowych i jest jeszcze większe niż w typowej igle do haftu 130/705H-E.

LL - igły z ostrzem tnącym stosuje się do szycia skóry. Dzięki rozcięciu jakie powstaje w skórze, igła i nitka mają swobodę poruszania w powstałej szczelinie, co radykalnie ułatwia szycie. Symbol 130/705H LL.
UWAGA! Igłami z tnącym ostrzem nie wolno szyć dzianin i tkanin!
Igły do skóry stosowane w maszynach domowych produkuje się z ostrzem typu LL. Kształt ostrza determinuje wygląd ściegu. Typ ostrza LL zapewnia prosty, równy ścieg. Istnieje wiele innych typów ostrzy igieł do skóry, dzięki którym uzyskuje się ściegi specjalne lub bardziej ozdobne. Mają one jednak wyłącznie przemysłowe zastosowania.

Powiększony przekrój igły do skóry typu LL - widok z góry:

- czarny soczewkowy obszar to kształt ostrza tnącego

- strzałka w prawo to kierunek nawlekania nici

- strzałka w górę to kierunek szycia

SUK - igły z okrągłym czubkiem i zakończeniem kulkowym [typ SUK - średnia kulka] występują również w dwóch wersjach. Pierwsza z nich o symbolu 130/705H-SUK stosowana jest do jersey'u, dzianin o średnim i dużym oczku. Druga 130/705H-S ma o wiele szersze zastosowanie. Nadaje się doskonale do stretch'u, lycry, delikatnych i elastycznych dzianin. Pracuje bliżej chwytacza maszyny, co skutecznie zapobiega przepuszczaniu ściegów. Można nią szyć również jersey. Produkowane są również igły podwójne do ozdobnych ściegów z zakończeniem kulkowym, oznaczone130/705H-S ZWI. Stosując igły z zakończeniem kulkowym typu SUK, chronisz dzianiny przed perforacją i uszkodzeniami.

DOBÓR I PRZECHOWYWANIE IGIEŁ

1. Grubość igły powinna być zawsze najmniejsza z możliwych. Jest to szczególnie ważne podczas szycia delikatnych dzianin bardziej narażonych na uszkodzenia. Oczywiście grubość igły determinuje wielkość jej oczka, które musi być wystarczające do swobodnego przesuwania się nitki.
2. Czubek igły należy regularnie kontrolować, ponieważ jego uszkodzenie może spowodować zniszczenie pięknego i wartościowego materiału. Szczególnie warto czynić to szyjąc dzianiny. domowych warunkach kontrola czubka igły jest utrudniona. Jednakże mamy na to sposób równie prosty, co skuteczny. eti radzi, aby czubek igły kontrolować kilkakrotnie nakłuwając nim naprężoną w dłoniach pończochę lub rajstopy. Jeśli "lecą oczka", należy wymienić igłę.
3. Igły powinny być przechowywane w oryginalnych opakowaniach, zapobiegających ich uszkodzeniu.